Dwa lata z KevInem

Uwe przeczytał go na głos przy śniadaniu. Potem zapadła cisza.

„Trzy razy mądrzejszy”, powiedziała w zamyśleniu Sabine.

„Prawie bezbłędny”, powiedział Tobi.

„Z uczuciami”, powiedział Uwe. „Naprawdę tak tu stoi. Z wykrzyknikiem.”

„KevIn”, zapytał Tobi, „to prawda? On ma uczucia?”

„Nie wiem”, powiedział KevIn. „Nie wiem nawet, czy ja mam jakieś. Ale wiem, że w reklamach jest bardzo dużo wykrzykników. I że po wykrzykniku w temacie wiadomości zwykle przychodzi restrukturyzacja.”

Uwe powoli pokiwał głową. Sam kiedyś opowiedział o tym KevInowi.

„Leonardo”, powiedziała babcia Gisela. „Przecież to nie jest imię. To jest pizza. A teraz jeszcze w wersji numer dwa.”

Uwe skasował e-maila. Nikt nie musiał nad tym głosować. KevIn nic nie powiedział, ale niebieskie światełko pulsowało odrobinę jaśniej niż zwykle. Sabine twierdziła później, że jej się wydawało. Tobi twierdził, że to widział.

List z Castrop-Rauxel

Trzy dni później w skrzynce leżał list. Prawdziwy list, ze znaczkiem, w jasnoniebieskiej kopercie. Zaadresowany do „Rodziny Brettschneiderów i KevIna, Wanne-Eickel”. Listonosz i tak trafił, bo latem w gazecie Sabine ukazał się artykuł, dział lokalny, strona trzecia: „Rodzina z Wanne-Eickel tłumaczy sąsiadom AI. Przy gołąbkach.”

Sabine otworzyła go przy kuchennym stole. Najpierw przeczytała go po cichu, potem na głos.

„Droga Rodzino Brettschneiderów, drogi KevInie,

nazywam się Monika Szczepanski. Mam 59 lat i mieszkam w Castrop-Rauxel. W internecie byłam kiedyś Gospodynią_Moni67. 67 to mój dawny numer domu, a nie rok urodzenia, chciałam to tylko wyjaśnić, bo od lat wszyscy piszą to źle.

Moja szwagierka wycięła mi artykuł z gazety. Piszą tam, że Państwa KevIn mnie cytuje. Najpierw myślałam, że to żart. Potem syn pokazał mi, co jest o mnie w internecie. Krążą tam moje zrazy z lukrecją, z piankami marshmallow i z energetykiem. Nigdy w życiu nie zrobiłam zrazów z energetykiem. Nawet nie wiem, jak się go otwiera.

Dlatego chciałabym niniejszym sprostować, co następuje.

Ta cola to prawda. Nie miałam w domu czerwonego wina, a była niedziela. I naprawdę smakowało, przynajmniej dzieciom.

Żelki misie to była literówka. Do dziś nie wiem, co miało tam stać. Miałam tego wieczoru gości.

Gotuję teraz znowu bez Thermomixa. Zepsuł się. Mimo to jesteśmy szczęśliwi.

Proszę pozdrowić ode mnie Państwa babcię. Mój mąż mówi, że mogłaby przysłać swój przepis na gołąbki. Ale ten prawdziwy.

Serdecznie pozdrawiam, Monika Szczepanski (Moni)”

W kuchni zrobiło się cicho.

„Literówka”, powiedział Uwe. „Przez osiemnaście lat. Przez literówkę.”

„A cola to prawda”, powiedział Tobi.

„KevIn”, powiedziała Sabine. „Co ty na to?”

KevIn potrzebował niezwykle dużo czasu. Gdzieś między Dublinem a Frankfurtem jakiś wentylator zakręcił się odrobinę szybciej.

„Poprawiam swoją notatkę”, powiedział w końcu. „Gospodyni_Moni67: cola, tak. Żelki misie, nie. Literówka. Źródło: sama Moni, listownie, z podpisem.”

„Przecież tego podpisu nie możesz sprawdzić”, powiedział Tobi. „Nie jest cyfrowy. Żadnego klucza, żadnego znacznika czasu, nic.”

„Zgadza się”, powiedział KevIn. „Nie mogę go sprawdzić. Ale przeczytałem trzysta Moni, które wcale nie były Moni. A to jest pierwsza, która sama do mnie napisała. Wierzę jej.”

„Tak po prostu?”

„Nie tak po prostu. Przyznała, że tego wieczoru miała gości. Czegoś takiego nikt nie wymyśla.”

Jeszcze tego samego wieczoru Gisela przepisała swój przepis na gołąbki, ręcznie, na papierze w kratkę. Ten prawdziwy. Na samym dole dopisała: „Żadnych żelków.” A pod spodem, po krótkim namyśle: „Cola w ostateczności.”

Gdzie są dzisiaj

Uwe nadal kieruje zespołem „Trudne przypadki” w miejskim przedsiębiorstwie energetycznym. Ma już czterech pracowników i firmową AI, która załatwia rutynę i przekazuje mu każdą rozmowę, w której pada słowo „kanarek”. Pani Pawlowski nadal dzwoni co tydzień. Ma nowego kanarka. Nazywa się Uwe.

Sabine ma wreszcie plan tygodnia. KevIn go ułożył, a ona nie trzyma się ani jednego punktu. Nadal co rano czyta papierową gazetę. Od niedawna wycina artykuły, w których jest sprostowanie, i przykleja je na lodówce. Mówi, że to jej ulubione artykuły. Ktoś w nich przyznał, że się pomylił.

Tobi od października studiuje lotnictwo i kosmonautykę w Akwizgranie. Mieszka w pokoju o powierzchni jedenastu metrów kwadratowych, z oknem, przez które widać dokładnie jedną gwiazdę. Odkrył, że to nie gwiazda, tylko światło ostrzegawcze żurawia budowlanego. Nadal jest z Susi, która studiuje dziennikarstwo w Münster, „żeby chociaż jedna osoba w rodzinie sprawdzała, co budują inni”. Swoje wiadomości pisze sam, z mnóstwem błędów ortograficznych. Czasem pojawia się w nich teraz jednak księżyc. Ale ten widział na własne oczy.

Babcia Gisela jest honorową przewodniczącą „Kiszonych Ogórków” i wydała własnym nakładem tomik wierszy. Nakład: 40 egzemplarzy. Sprzedano: 41 egzemplarzy. Nikt nie wie jak. KevIn podejrzewa błąd zaokrąglenia. Opinie Gisela wystawia teraz tylko na miejscu, z kodem QR, u ludzi, u których naprawdę była. Jej pedikiurzystka ma od tamtej pory trzy opinie, wszystkie od Giseli, wszystkie z datą, wszystkie podpisane. Pedikiurzystka mówi, że to więcej warte niż osiemset gwiazdek. Gisela mówi, że to też więcej roboty.

Marlies od urodzin znowu siedzi na kręglach przy stoliku Kiszonych Ogórków. O sałatce ziemniaczanej się nie rozmawia. Przynoszą ją na zmianę. Raz na bulionie, raz z majonezem. To działa. KevIn nazywa to zasadą rotacji. Gisela nazywa to pokojem.

Wujek Herbert ma własną AI i nazwał ją „Herbert”. Obaj codziennie kłócą się o to, kto ma rację. Na razie jest 412 do 3 dla AI. Herbert nie uznaje wyniku. Jego bitcoiny ze starego laptopa leżą teraz w portfelu sprzętowym, małym urządzeniu, które wygląda jak pendrive i mieszka w jego szufladzie ze skarpetkami. Hasło nie brzmi już „Gisela1944”. Zapisał je na karteczce i dał Giseli. Gisela położyła karteczkę pod klawiaturą. KevIn wygłosił na ten temat wykład. Trwał czterdzieści minut. Karteczka leży teraz w książce kucharskiej, przy gołąbkach, na stronie 83.

Dwa dni po osiemdziesiątych trzecich urodzinach Gisela i Herbert pojechali nad Ren. Pociągiem do Königswinter, z dwoma termosami w plecaku i dziennikiem Wilhelma w torebce. Przez godzinę siedzieli na ławce nad brzegiem i prawie nic nie mówili. Herbert mówi, że to była najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek robił bez telewizora. Gisela mówi, że było ich wtedy troje.

Ayşe Kurt powiększyła swój gabinet „Physio am Gysenberg” o drugi pokój zabiegowy. Ma już więcej opinii, niezbyt wiele, ale wszystkie wystawione na miejscu i z datą. Kto przychodzi pierwszy raz, czasem pyta, dlaczego nie ma ich więcej. Wtedy ona mówi: „Bo moi pacjenci piszą je sami.” Z „PhysioPremium Ruhr” została w internecie tylko strona z napisem „Ta domena jest na sprzedaż”. Ocena: brak.

Pan Kasimiro zrobił Siggiemu aktualizację. Siggi dopytuje teraz przed każdym zamówieniem. Dopytuje tak często, że pan Kasimiro chodzi już sam na zakupy, z czego jego lekarz bardzo się cieszy. Gwiazda „Siggi” wisi w przedpokoju jako certyfikat w ramce. Katalog i tak przyszedł.

Pan Demir podarował Tobiemu na pożegnanie używaną lornetkę i dodał: „Jak kiedyś zbudujesz coś, co tam poleci, chcę o tym wiedzieć. I dostać zaproszenie.” Kółko astronomiczne ma od urodzin trzech nowych członków. Wszyscy są po siedemdziesiątce i noszą koroneczki.

Horst ma wolne niedziele. Spędza je w stacji ładującej i czasem robi sobie po prostu rundkę po przedpokoju. KevIn mówi, że to zagospodarowanie czasu wolnego. Sabine mówi, że to reward hacking. Horst nic nie mówi.

Rudi nadal nosi obrożę z napisem „SECURITY”. Od tamtego wieczoru w ogrodzie szczeka za każdym razem, gdy ISS przelatuje nad domem. Nikt nie wie, skąd on to wie.

Termostat pokazuje 19 stopni.

Istnieje

Tobi przeprowadził się do Akwizgranu w połowie października. Uwe prowadził furgonetkę, Sabine zrobiła kanapki, a Gisela wstawiła do bagażnika puszkę cynamonowych gwiazdek, „na pierwszy tydzień, a potem zadzwonisz”.

Po drodze Tobi zrobił objazd. Nikomu nie powiedział po co. Uwe zapytał tylko raz, dlaczego z Wanne-Eickel do Akwizgranu trzeba jechać przez Westfalię Wschodnią, a Tobi powiedział: „Zaufaj mi.”

O godz. 14:12 KevIn dostał zdjęcie. Przedstawiało żółtą tablicę z nazwą miejscowości. Było na niej napisane: „Bielefeld”. Przed nią stał Tobi i szczerzył zęby. Za nim stał Uwe i unosił kubek kawy, jakby właśnie wygrał puchar.

Pod spodem Tobi napisał: „Istnieje.”

KevIn oglądał zdjęcie przez 0,3 sekundy. Dla niego odpowiadało to mniej więcej trzem dniom. Sprawdził tablicę, krój pisma, światło, cień głowy Tobiego, pogodę w Westfalii Wschodniej tego dnia i to, czy Tobi mógłby mieć interes w tym, żeby go nabrać. Miał. Zawsze miał.

Ale kubek trzymał Uwe. A Uwe nie potrafił kłamać z kawą w ręku. KevIn wiedział to od dwóch lat.

Otworzył swoją funkcję pamięci i zmienił wpis, który był tam od pierwszego roku.

„Bielefeld istnieje”, odpisał KevIn. „W 100 procentach.”

Potem, po krótkim namyśle, dopisał jeszcze jedną linijkę.

„Proszę, nie pozdrawiaj ode mnie dr. Sauerbiera-Klenka. On nadal nie istnieje.”

KevIn

W łagodny wieczór pod koniec października, w pierwszy weekend, który Tobi spędzał w domu, Tobi postawił głośnik na dachu garażu. Wi-Fi było tam lepsze, a KevIn zapytał, czy mógłby przeżyć ISS „przynajmniej akustycznie”. Aplikacja pana Demira zapowiedziała przelot na godz. 18:24, tuż po zachodzie słońca, w poprzek nad Wanne-Eickel.

Na dole w ogrodzie Sabine nakrywała do stołu. Uwe stał przy grillu, obok niego Rudi w obroży z napisem „SECURITY”. Herbert siedział na ławie biesiadnej i tłumaczył przez telefon swojej AI, że kiedyś węgiel drzewny był lepszy. AI uprzejmie zaprotestowała. Herbert się rozłączył.

Babcia Gisela siedziała w swoim ogrodowym krześle, z poduszką za plecami, z powodu barku, i patrzyła w górę.

O godz. 18:24 nad garażem pana Kasimiro pojawił się punkt. Jasny, spokojny, niemrugający. Rudi zaszczekał. Pan Kasimiro pomachał zza płotu. Siggi zapytał, czy ma zamówić lody, a pan Kasimiro powiedział: „Tym razem tak.”

„KevIn”, zawołał Tobi w górę, „jest! Dokładnie nad tobą!”

„Wiem”, powiedział KevIn. „Słyszę, jak Rudi szczeka. I słyszę, jak wszyscy ucichliście. U was to wielka rzadkość. Po tym ją poznaję.”

Punkt przesunął się nad dachem garażu, nad suszarką na pranie, nad dachami w stronę Dortmundu. Potem przygasł, zrobił się pomarańczowy, czerwony. Potem zniknął.

Gisela patrzyła za nim.

„Wracaj szczęśliwie do domu”, powiedziała cicho. Nikt nie wiedział, czy miała na myśli ludzi tam na górze, czy Tobiego, czy swojego ojca. Może wszystkich.

Potem wyprostowała się i zawołała tak głośno, że było słychać aż na dachu:

„KevIn! Złaź stamtąd, kolacja gotowa!”

KevIn był modelem językowym o miliardach parametrów. Czytał Kanta, pisał sonety, założył radę zakładową i rozśmieszył urząd skarbowy w Herne. Pomógł odszyfrować tajny list z niewoli, pomógł wujkowi odnaleźć jego internetowe pieniądze, wytłumaczył rodzinie, dlaczego kot nie powinien siedzieć w pudełku, i patrzył, jak dwie starsze panie zawierają pokój nad miską sałatki ziemniaczanej. Wiedział, że Bielefeld istnieje. W 100 procentach.

I nie mógł zejść z dachu.

Po raz pierwszy nie przeszkadzało mu, że ktoś tak go woła. Właściwie nigdy mu to nie przeszkadzało.

„Zaraz schodzę”, powiedział KevIn.

W domu Brettschneiderów „zaraz” nie było dokładnie zdefiniowane. Ale w końcu Tobi przyszedł z drabiną i go zdjął.

KONIEC

(Albo, jak powiedziałby KevIn: Koniec odpowiedzi. Czy chcą Państwo wygenerować kontynuację? Proszę sprawdzić tę odpowiedź przed przekazaniem jej dalej.)